Overdenking

Het Kruis van Christus draagt al onze kruizen.

Ergens deze zomer, terwijl ik in de [ gelukkig zelfs deze zomer lekker koele ] studeerkamer zat te broeden op een preek die maar niet wilde vormen in mijn hoofd, ging de deurbel. Meteen gevolgd door het stevig blaffen van Bobbi, die zijn vrouwtjes luidruchtig bewaakt. Als ik met de hond op de arm de voordeur open, staat daar één van onze gemeenteleden – op – leeftijd, met een briefje in de hand. “Dit wilde ik aan dominee geven…”
“Dominee, nog een paar jaar, en dan is onze generatie straks weggevallen. Daarom vind ik het belangrijk dat bekend blijft, wát die muur achter de preekstoel ons wil vertellen,” zo zei het gemeentelid tegen mij. En hij overhandigde mij het briefje.
Het is de tekening, die u bij deze meditatie vindt. Eenvoudig en schematisch is hierop de wand achter de preekstoel in de Andreastsjerke weergegeven. Met in één zin de uitleg, zoals deze is gegeven aan de gemeente, kort nadat de kerk tot haar huidige vorm verbouwd was, inmiddels alweer ruim 50 jaar geleden [ als ik de verschillende herinneringsstenen in de kerk goed heb gelezen ].
De wand achter de preekstoel is opvallend, en ik moet in alle eerlijkheid zeggen: de eerste keer dat ik deze zag, werd ik er ietwat onrustig van. Ik was gewend aan de rust van een witgepleisterde muur met een bijbeltekst en dat vond ik altijd wel prettig. Gaandeweg ging ik beseffen, dat die oneffen muur was opgebouwd uit allemaal kleine kruisjes, en in de loop der jaren ben ik er aangewend geraakt. Maar pas toen ik dit briefje in de hand kreeg, ben ik gaan beseffen hoe móói deze achterwand eigenlijk is. En hoe veelzeggend.
“Weet u dat grote, houten kruis, dat boven de preekstoel hangt? Dat is het kruis van Christus, dat weet dominee wel. Maar al die kleine kruisjes in de muur…weet u wat die betekenen? Die kruisjes, die vertellen óns verhaal. Want wij hebben allemaal ons kruis te dragen. Verdriet, ziekte, boosheid, angst, vragen. Maar ook: de gevolgen van onze fouten, onze schuld. Zonde, zeiden we vroeger.
Wat die muur ons wil vertellen, is dit: ons eigen kruis, dat kunnen wij zelf eigenlijk helemaal niet dragen. Maar dat hoeft ook niet. Want het Kruis van Christus draagt ál onze kruizen. Al onze pijn, ons verdriet, onze schuld…. Alles wat in ons leven fout gaat. Dus eigenlijk, als we in de kerk naar die muur kijken, dan zien we de
belangrijkste boodschap al voor ons. Zelfs nog voordat dominee gaat praten.”
Voordat ik goed en wel kon bedanken voor de uitleg, was het gemeentelid alweer vertrokken. En zat ik, met het briefje in de hand, weer achter mijn bureau. Ineens besefte ik met zekerheid, dat ík de mooiste preek in tijden had ontvangen, gewoon op de stoep van de pastorie.
Oh, het is niets níeuws. Maar het is wél de belangrijkste waarheid die we in de kerk mogen horen… en dus ook zien. Dat we ál onze zorgen op Hem mogen afwentelen. Omdat Jezus Christus aan het Kruis alles volbracht heeft. Die boodschap van verzoening geeft ruimte om ons falen los te laten, en steeds opnieuw te beginnen. Het was precies, wat ik die ochtend nodig had. Een ‘preek van een leek’. En die preek deel ik op dit moment met u, met jou.

“Het Kruis van Christus draagt ál onze kruizen.”